Szwedzi stanowili jedną z najstarszych mniejszości na terenie Estonii. Przybywali oni przez terytorium Finlandii w XIII i XIV wieku. Większość z estońskich Szwedów zamieszkiwała północne i zachodnie wybrzeża kraju oraz wyspy. Mniejszość nazywana była Aibolanders, co ze szwedzkiego może być tłumaczone jako „Szwedzi z wybrzeży”. Niektóre z nadmorskich miejscowości oraz wysp były całkowicie, etnicznie, kulturowo i językowo, szwedzkie. Mniejszość ta właściwie zniknęła w czasie II wojny światowej, kiedy w obawie przed okupacją i prześladowaniami ze strony sowietów, uciekli na zachodnie wybrzeża Bałtyku.

Po dawnych mieszkańcach zostały tylko nazwy topograficzne – miejscowości (np. Hosby, Einbi, Österby), wysp, półwyspów oraz architektura porzuconych kościołów i domów. Ślady po szwedzkiej obecności zachowały się również w estońskiej kulturze.

Królowie szwedzcy rządzili Estonią od wojny inflanckiej. W 1583 roku w ich ręce przeszły północne i zachodnie części kraju. Pół wieku później, w 1629 roku, odebrali oni Rzeczypospolitej południową część ziem estońskich. Wielka wojna północna, która wybuchła na początku XVIII wieku i trwała dwie dekady, była ostatnim aktem szwedzkiej historii na tych ziemiach.

Okres panowania szwedzkiego nazywany jest „dobrymi szwedzkimi czasami”, dzięki zaprowadzonym wówczas zmianom. W 1632 roku król Gustaw II Adolf utworzył uniwersytet w Dorpacie (dzisiejsze Tartu), rozpoczął reformę edukacji oraz wprowadził ograniczenia w pańszczyźnie. Był to jeden z najdłuższych stosunkowo spokojnych okresów na obszarze Estonii, co pozwoliło odbudować zniszczenia. Szwedzcy monarchowie rozważali wówczas możliwość utworzenia drugiej stolicy królestwa w Narwie.

Przykłady szwedzkiego dziedzictwa:

Uniwersytet w Tartu – historia instytucji sięga czasów szwedzkich, natomiast budynki pochodzą z okresu wcześniejszych lub późniejszych. Gmach główny zbudowany został na początku XVIII w.

Gimnazjum Gustawa Adolfa – jedno z najstarszych działających gimnazjów w Europie. Mieści się w dawnym budynku klasztornym na tallińskim Starym Mieście.

Wyspa Kihnu oraz półwysep Noarootsi, gdzie ok. 5% mieszkańców to Szwedzi i do tej pory używa się języka szwedzkiego.

Haapsalu – dawna stolica estońskich Szwedów. Ośrodek położony w północno-zachodniej części kraju. W mieście działa Muzeum Ilon Wikland – najbardziej znanej estońskiej Szwedki, ilustratorki książki „Dzieci z Bullerbyn” Astrid Lindgren.