Setomaa, czyli kraina Seto obejmuje obszary południo-wschodniej Estonii oraz tereny na południe od Pskowa po rosyjskiej stronie granicy. Do II wojny światowej kraina w całości należała do Estonii. Szacuje się, że grupa liczy obecnie 10-13 tys. osób, z czego ok. 3-4 tys. żyje na swoich rdzennych terytoriach. Seto, zamieszkując obszar pogranicza, przez wieki czerpali z obu kultur tworząc niepowtarzalne tradycje i obyczaje. Grupa należy do rodziny ugrofińskiej, ale wyznaje prawosławie wzbogacone własnymi wierzeniami i tradycjami. Pomimo burzliwej historii i częstych zmian przebiegu granic, zdołali oni ocalić swoją kulturę wraz z językiem, wiarą i folklorem.

Ogromne znaczenie w kulturze i tożsamości odgrywa religia. W każdym domostwie w jednym z narożników izby znajduje się ikona, tzw. „święty narożnik” (pühäsenulk), a w niemal każdej wsi znajduje się niewielka kaplica – czasownia (tsässon). Z reguły kaplice są zamknięte, a kluczem dysponuje sołtys (starszy wsi) lub zarządca kaplicy („pan/pani kaplicy”). Kaplice są otwierane w czasie świąt.

Święta religijne odgrywają ogromną rolę w kulturze Seto. W czasie ich trwania ludzie zbierają się, aby uczcić pamięć przodków. O poranku odprawiana jest msza, po której następuje procesja wokół kaplicy. Po uroczystościach w świątyni wierni odwiedzają groby zmarłych przodków, przy których jedzą i piją. Część jedzenia pozostawiana jest duszom zmarłych.

Najważniejsze święta Seto to Kirmask, Dni Królestwa Seto, Dni Śpiewu Leelo oraz Wielkanoc. Są one dobrą okazją, aby bliżej poznać kulturę tej grupy oraz usłyszeć język seto. Lokalny język należy do rodziny ugrofińskiej, ale zawiera liczne słowa zapożyczone z rosyjskiego.

Najważniejszym ludowym elementem kultury Seto jest polifoniczny śpiew leelo. Śpiewaczka układa kolejne wersy pieśni, a chór powtarza jej słowa. Najsławniejsze śpiewaczki są w stanie ułożyć pieśni liczące nawet 10-20 tys. rymów. Ze względu na swoje umiejętności nazywane są „matkami śpiewu”. Umiejętności jednej z najsławniejszych matek śpiewu, Hilany Taarki, prezentuje pierwszym film w języku seto – „Taarka” (reż. Ain Mäeots, 2008). W przeszłości śpiewy leelo towarzyszyły kobietom w życiu codziennym. Dziś są wykonywane w trakcie obchodów najważniejszych świąt i wydarzeń kulturalnych. Tradycyjny śpiew Seto został w 2009 roku wpisany na listę Arcydzieł Ustnego i Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.

Również wsie w tym regionie różnią się od pozostałych w głębi kraju. Pomimo tego, że zabudowania w nich są zwarte, to każde z gospodarstw zaplanowane jest w taki sposób, aby jeden sąsiad nie był w stanie zajrzeć na podwórko drugiego. Posesje są grodzone płotami i wysokimi bramami, a budynki gospodarcze stawiane na ich skrajnych częściach, tworząc „domowe królestwo”.

W Obinitsa działa Muzeum Seto, w którym prezentowana jest historia i kultura ludu. Wśród eksponatów są m.in. słynne tradycyjne stroje ludowe i haftowane obrusy ołtarzowe. W budynku mieści się punkt informacji.