Piękno południowo-wschodniej Estonii najłatwiej dostrzec z wieży ustawionej na szczycie Suur Munamägi („Góry Wielkie Jajko”). Nie tylko krajobraz, na który składają się wzgórza, jeziora i bystra rzeka Piusa, rzeźbiąca przepiękne formy w swojej dolinie, ale i oryginalna kultura wyróżniają region Võru.

Język võro (võro kiil) oficjalnie jest dialektem estońskiego. Ze względu na posiadanie formy literackiej, użytkownicy zabiegają o podniesienie jego statusu do języka regionalnego. Współcześnie võro posługuje się ok. 75 tys. mieszkańców miasta Võru oraz ośmiu gmin regionu – Karula, Harglõ, Urvastõ, Rõugõ, Kanepi, Põlva, Räpinä i Vahtsõliina. Historycznie używany był w całej południowo-wschodniej Estonii oraz na pograniczu łotewskim i rosyjskim.

Jednym z najwcześniejszych zabytków języka pisanego jest Nowy Testament (Wastne Testament), opublikowany w 1686 roku. W czasie intensywnej rusyfikacji pod koniec XIX w. dialekty południowej Estonii traciły na znaczeniu. Język i kultura regionu võro przeżywają  swój renesans od końca lat 80. XX w. O podtrzymywanie tradycji i rozwój języka võro dba powołany w połowie lat 90. Instytut Võro (Võro Instituut).

Język używany jest również przez lokalnych twórców kultury – autorów przedstawień teatralnych, prozy i poezji. W võro redagowany jest dwutygodnik „Uma Leht”, a cotygodniowe kursy języka prowadzone są w 26 szkołach. W Kubija organizowany jest festiwal pieśni, podczas którego wykonywane są utwory w lokalnym języku. W pierwszej jego edycji wzięło udział 2 tys. artystów.

W 2004 roku język võro usłyszany został w milionach domów w całej Europie. Neiokõsõ, zespół reprezentujący Estonię na Konkursie Piosenki Eurowizji, zaprezentował wówczas utwór „Tii” w języku võro.