Chociaż Kihnu jest niewielką wysepką – na 16 km2 zamieszkuje około 500 osób, to w ciągu wieków miejscowa społeczność wytworzyła kulturę, która jest do tego stopnia unikatowa, że znalazła się na liście Arcydzieł Ustnego i Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.

Wyspa stanowiła przystań dla rybaków i łowców fok już co najmniej 3000 lat temu. Pierwsza wzmianka o Kihnu, pod nazwą Kyne, pochodzi z 1386 roku, a o ludności ją zamieszkującej z 1518 roku. W ciągu wieków wyspa należała do Niemców, Duńczyków, Szwedów i Rosjan, ale w swojej historii miała również epizod polski. W 1565 roku król duński Magnus Inflancki przekazał wyspę Rzeczypospolitej. Kihnu znajdowała się pod panowaniem Polaków do 1600 roku (z przerwą w latach 1575-82 kiedy rządzili nią Rosjanie). Kolejnymi jej właścicielami zostali wówczas Szwedzi. 

Tradycyjny podział obowiązków, gdzie mężczyźni wypływali w morze na połowy, a kobiety zajmowały się domem i pielęgnowaniem tożsamości wytworzył matriarchalną kulturę. Mieszkanki wyspy znane są w całym kraju z noszenia na co dzień swoich tradycyjnych strojów w pasy o jaskrawych kolorach oraz z przemieszczania się po wyspie starymi motorami z przyczepami.

Dziedzictwo kulturowe, oprócz strojów, obejmuje rękodzieło oraz elementy niematerialne – legendy (sagi), tańce, gry, pieśni, muzykę oraz obrządki. Jednym z nich są uroczystości weselne, które są jednym z głównych powodów ochrony przestrzeni kulturowej wyspy przez UNESCO. Miejscowy dialekt nauczany jest w szkołach. W przeciwieństwie do Estończyków ze stałego lądu, mieszkańcy Kihnu są wyznawcami prawosławia.

Dzięki ciągle żywym tradycjom i przepięknej przyrodzie, wyspa jest dla Estończyków idealnym miejscem spędzania nocy świętojańskiej. Obok przesilenia letniego i świąt Bożego Narodzenia, ważnym świętem jest tutaj Dzień św. Katarzyny.

Na Kihnu dostać się można promem. Ze względu na małą powierzchnię, wyspę najłatwiej zwiedzać na rowerze lub pieszo.