Ta zasobność w wyspy jest do tego stopnia znacząca, że Estończycy w zależności od wielkości, wieku i kształtu potrafią nazwać te skrawki lądu na kilka sposobów – laid, rahu, kare, kuiv, nasv. Estońskie wyspy są bardzo różne. Spośród wszystkich 1500, tylko 400 ma powierzchnię przekraczającą 1 hektar, a 14 z nich to ląd większy niż 4 km². Są to Sarema, Hiuma, Muhu, Vormsi, Kassari, Naissaar, Kihnu, Suur-Pakri, Väike-Pakri, Ruhnu, Abruka, Vilsandi, Prangli i Osmussaar. Większość wysp ma powierzchnię na tyle małą, że nie stanowią atrakcji turystycznej, ale za to są miejscem gniazdowania ptaków czy wylegiwania się fok.

Także krajobrazy na poszczególnych wyspach są bardzo zróżnicowane. Hiuma jest niemal w całości zalesiona, znajdująca się w pobliżu Kassari porośnięta jest krzewami i trzciną. Sarema znana jest z wysokich klifów i pól porośniętych jałowcami. Wysepki północno-zachodniej części kraju to strome, wapienne klify. Niektóre ledwie wystają ponad lustro wody, inne osiągają wysokość nawet 69 metrów (Hiuma).

Największe, zamieszkane wyspy, ze względu na swoje położenie i utrudnioną komunikację ze stałym lądem, w ciągu wieków wykształciły swoje unikatowe kultury. Sarema i Hiuma dumne są ze swoich tradycji i dialektów. Muhu znane jest w całej Estonii z tradycyjnych wzorów wyszywanych na ubraniach, mniejsze – Ruhnu czy Vormsi były niegdyś zamieszkane przez estońskich Szwedów. Kultura wysepki Kihnu jest na tyle specyficzna, że swoją ochroną objęło ją UNESCO. Na największych wyspach powstały miasta, na mniejszych wsie, a na niektórych stoi tylko kilka (czasem opuszczonych) domów. Mianownikiem dla wszystkich wysp może być natomiast wyspiarski, spokojny tryb życia i miłość do morza ich mieszkańców.